داخلی     خبر     فضای مجازی
نگاهی به آيات قرآن پيرامون ظهور حضرت مهدی(عج)
  در قالب مقاله‌ای، موضوع «آيات قرآن پيرامون ظهور حضرت مهدی(عج)» مورد بررسی قرار گرفت.
Share/Save/Bookmark
پنجشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۰ ساعت ۱۷:۰۳
کد مطلب : 49619
نگاهی به آيات قرآن پيرامون ظهور حضرت مهدی(عج)
به گزارش آینده روشن، در اين مقاله آمده است: «وَجَعَلَهَا كَلِمَةً بَاقِیَةً فِی عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ ؛ و اين [خداپرستی و امامت خلق] را در ذريه و نسل‌های بعد از خودش كلمه پاينده قرار داد تا شايد [به سوی خدا] باز گردند.»

خصوصيات حضرت مهدی(عج)؛ از نسل امام حسين(ع) است جابربن يزيد جُعفی می‌گويد: پيرامون اين آيه از امام باقر(ع) پرسيدم؟ يابن رسول الله(ص) گروهی می‌گويند: خدای تبارك و تعالی امامت را در فرزندان امام حسن(ع) قرار داده‌ نه امام حسين(ع)؟ حضرت فرمودند: به خدا سوگند آن‌ها دروغ می‌گويند: آيا نشنيده‌اند كه خدای تعالی می‌فرمايد: «وَجَعَلَهَا كَلِمَةً بَاقِیَةً فِی عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ» كه معنای آيه اين است: «آيا آن [امامت] را جز در فرزندان حسين(ع) قرار داد.؟»

در كتاب شريف كمال الدين مرحوم صدوق(ره) روايت است كه اميرالمؤمنين(ع) خطاب به امام حسين(ع) فرمودند: ای حسين! نهمين فرزند تو قائم به حق است. او آشكار كننده دين و گستراننده عدل است.

زمين به نورش روشن می‌شود؛ «وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا ؛ و زمين به نور پروردگارش روشن می‌شود». علی بن ابراهيم در تفسير خود از امام صادق(ع) درباره اين آيه نقل می‌كند كه حضرت فرمودند: پروردگار زمين يعنی امام زمين، عرض كردم: هرگاه ظهور كند چه می‌شود؟ فرمودند: در آن صورت مردم از نور آفتاب و نور ماه بی‌نياز می‌شوند و به نور امام اكتفا می‌كنند.

در آيه ۳۵ سوره «نور» نيز به اين معنا اشاره شده و از وجود پر بركت حضرت مهدی(عج) به «نور» تعبير شده، آنجا كه اميرالمؤمنين(ع) درباره آيه «یَهدی الله بنوره من يشاء» فرمودند: مراد از نوری كه خداوند به وسيله آن هر كه را بخوهد هدايت می‌كند «مهدی» است.

همچنين اين معنای روشنگری و فروزان بودن در آيه دوم سوره «ليل» به [امام زمان (عج) تأويل گرديده آنجا كه خداوند می‌فرمايد: «والنهار اذا تجلّی؛ قسم به روز هنگاميكه عالم را به ظهور خود روشن می‌سازد.» شايد مراد از اين آيات آن است كه خورشيد وجود حضرت مهدی(ع) از پشت ابر غيبت بيرون می‌آيد و مردم از بركات وجودی او، و حتی از ديدار رخ زيبای او بهره‌مند می‌گردند، و عالميان چنان شيفته و دلباخته او ‌شوند كه از تمام زيبايی‌ها و دلربائی‌های دنيا بی‌نياز ‌گردند و زمين به نور معرفت و عشق به بقية الله(عج) روشن می‌شود.

نعمت باطنی خدا؛ «وَأَسْبَغَ عَلَیْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً؛ [خداوند] نعمت‌های ظاهری و باطنی خود را به طور فراوان بر شما ارزانی داشته»

ابن بابويه نقل می‌كند كه از حضرت موسی بن جعفر(ع) درباره اين آيه سؤال شد، آن حضرت فرمودند: نعمت ظاهری امام ظاهر است، و نعمت باطنی امام غايب می‌باشد، به آن جناب عرضه شد: آيا در امامان كسی هست كه غايب شود؟ امام فرمودند: آری! امامی كه از ديدگان مردم غايب می‌شود، ولی ياد او از دل‌های مؤمنين غايب نمی‌گردد حجت دوازدهم است.

حقيقتی انكار ناپذير؛ « وَالسَّمَاء ذَاتِ الْبُرُوجِ ؛ سوگند به آسمان كه دارای برج‌های باعظمت است.»

ابن عباس نقل می‌كند، كه پيامبر خدا(ص) فرمودند: ذكر خداوند عزوجل عبادت است، و ياد من و ياد علی(ع) هم عبادت است، و ياد امامانی كه فرزند علی(ع) هستند عبادت است، قسم به آن خدايی كه مرا به نبوت برانگيخت و بهترين مخلوقات قرار داد، وصی من بهترين اوصياء و او حجّت خدا بر بندگانش و خليفه او بر خلقش می‌باشد و فرزندانش امامان هدايتگر بعد از او می‌باشند، خداوند به خاطر آن‌ها اهل زمين را عذاب نمی‌كند و به خاطر آنان آسمان را نگه می‌دارد، كه جز به اذن او بر زمين خواهد افتاد، به سبب آن‌ها كوه‌ها بر جايشان استوارند و بر بندگان خدا باران می‌بارد و گياهان از زمين می‌رويند. آنان اوليای خدا و خلفای راستين من هستند، شماره ايشان همان تعداد ماه‌های سال است كه دوازده نفر می‌باشند.

آنگاه رسول خدا(ص) اين آيه را تلاوت كردند: « وَالسَّمَاء ذَاتِ الْبُرُوجِ »و فرمودند: ای ابن عباس! آيا چنين می‌پنداری كه خداوند به آسمان دارای برج‌ها سوگند ياد كند و منظورش همان آسمان و برج‌های آن باشد؟ عرض كردم يا رسول الله! معنای آن چيست؟ فرمودند:اما آسمان من هستم، و اما برجها؛ امامان بعد از من هستند كه اولشان علی(ع) و آخرينشان مهدی(عج) است».

در آيه اول سوره فجر نيز خداوند تبارك و تعالی به وجود حضرت بقية الله قسم ياد می‌كند و «والفجر» به حضرت مهدی(عج) تأويل شده در ابتدای سوره عصر نيز خداوند به زمان ظهور حضرت مهدی(عج) سوگند ياد می‌كند. از تمامی اين مطالب و آياتی كه خداوند به خود امام زمان(عج) يا به عصر ظهور ايشان قسم ياد می‌كند به اين نكته پی می‌بريم كه در حقانيت وجود حضرت مهدی(عج) و ظهور ايشان هيچ ترديد و شكی نيست و حضرتش حقيقتی انكار ناپذير است.

نيرومندترين عالميان؛ «قَالَ لَوْ أَنَّ لِی بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ ؛ [لوط] گفت: ای كاش در برابر شما قدرتی داشتم يا تكيه‌گاه و پشتيبان محكمی در اختيارم بود.» از امام صادق(ع) نقل شده كه فرمودند: اينكه لوط به قومش گفت:[ لَوْ أَنَّ لِی بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِی إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ ] مقصودش جز اين نبود كه نيروی قائم(عج) را داشتم [زيرا نيروی حضرت آن چنان است كه هيچ كس يارای جنگيدن و مقابله با او را ندارد] و ركن شديد ياران آن حضرت هستند كه هر يك از آن‌ها قوت چهل مرد را دارد و دلشان از كوه آهن محكم‌تر است.»

درباره قدرت و نيروی حضرت مهدی(عج) از امام رضا(ع) نقل است كه فرمودند: هنگامی كه قائم(ع) ظهور كند جسمی قوی و نيرومند دارد به طوری كه اگر دست بر بزرگترين درخت زمين بزند آن را از جا می‌كند واگر بين كوه‌ها فرياد بزند صخره‌هايش از جا كنده شود و فرو ريزد.

صراط مستقيم؛ «فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحَابُ الصِّرَاطِ السَّوِیِّ وَمَنِ اهْتَدَى؛ پس به زودی خواهيد دانست كه [ما و شما] كداميك اهل راه مستقيم هستيم و چه كسی هدايت شده است.» امام موسی بن جعفر(ع) فرمودند: از پدرم درباره اين آيه: [فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحَابُ الصِّرَاطِ السَّوِیِّ وَمَنِ اهْتَدَى] سؤال كردم. پدرم فرمودند: راه مستقيم همان حضرت قائم(ع) است، و هدايت شده كسی است كه از او اطاعت كند.

در آيات ديگری از قرآن هم به اين مطلب اشاره گرديده كه منظور از هدايت شدن انسان‌ها همان اطاعتشان نسبت به چهارده معصوم(ع) است و هدايت شده و رستگار كسی است كه مطيع محض پيامبر و خاندان او باشد. ناگفته نماند كه اطاعت از اين انوار مقدس همان اطاعت و پيروی از حضرت حق است: «من اطاعكم فقد اطاع الله»

تعهد انبياء به ولايت مهدی(عج)؛ «وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِن قَبْلُ فَنَسِیَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا؛ و به راستی كه ما از پيش به آدم سفارشی كرديم پس او فراموش كرد و برايش عزم و تصميم پايداری نيافتيم.»

از امام باقر(ع) درباره اين آيه چنين نقل شده كه فرمودند: خداوند از پيامبران پيمان گرفت و فرمود: آيا من پروردگارتان نيستم؟ گفتند: چرا، [سپس خداوند فرمود] اين محمد(ص) رسول من و علی(ع) اميرالمؤمنين است و جانشينان پس از او واليان امر من و گنجينه‌های علم من هستند و مهدی(عج) كسی است كه به وسيله او دينم را ياری می‌كنم و دولتم را به وسيله او آشكار می‌سازم به او از دشمنانم انتقام می‌گيرم و به وسيله او عبادت می‌شوم. [سپس پيامبران] گفتند: پروردگارا [به اين مطالب] اقرار كرديم و شهادت داديم.

ولی آدم(ع) نه انكار كرد و نه اقرار نمود، پس منصب اولوالعزمی برای پنج تن از پيامبران به جهت حضرت مهدی(عج) [و اقرار به مقام ايشان] ثابت شد، و به آدم كه عزمی در اقرار نبود [اين مقام عطا نشد]. و اين است معنای قول خداوند تبارك و تعالی كه فرمود: «وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِن قَبْلُ فَنَسِیَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا »

دعايش مستجاب است؛ «أَمَّن یُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَیَكْشِفُ السُّوءَ وَیَجْعَلُكُمْ خُلَفَاء الْأَرْضِ ؛ [آيا بتهايی كه معبود شما هستند بهترند] يا كسی كه دعای مضطر را اجابت می‌كند و گرفتاری را برطرف می‌سازد و شما را خلفای زمين قرار می‌دهد.»

از امام صادق(ع) در باره اين آيه شريفه روايت شده كه حضرت فرمودند: اين آيه درباره قائم آل محمد(ص) نازل شده، به خدا سوگند اوست آن مضطری كه در مقام ابراهيم دو ركعت نماز می‌گذارد و به سوی خداوند دعا می‌كند، پس [خداوند] او را اجابت نمايد و ناراحتی [او] را برطرف سازد و او را خليفه [خود] در زمين قرار دهد و اين آيه قرآن از اموری است كه تأويلش بعد از تنزيلش خواهد بود.

اوج درخشندگی ولايت اميرالمؤمنين(ع)؛ «وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا؛ سوگند به خورشيد و اوج درخشندگيش» امام صادق(ع) درباره اين آيه فرمودند: «شمس» اميرالمؤمنين(ع) است و «اوج درخشندگی خوشيد» قيام حضرت قائم(ع) است.

نظر به اينكه در زمان اميرالمؤمنين(ع) امامان ظلم و جور زمام امور را به دست گرفتند و بر مسند خلافت تكيه زدند و با سياهی خود قصد پوشاندن نور ولايت علوی را داشتند، در زمان ظهور حضرت ولی عصر(ع) حقانيت ولايت اميرالمؤمنين(ع) بر همگان ثابت خواهد شد و نور ولايت، زمين را روشن می‌كند و مردم به مودّت و محبّت پيامبر (ص) دينشان را می‌شناسند و به سوی خدا هدايت می‌شوند.

ستاره‌ای درخشان در تاريكی؛ «فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوَارِ الْكُنَّسِ ؛ سوگند به ستارگانی كه باز می‌گردند، حركت می‌كنند و از ديده‌ها پنهان می‌شوند» امام باقر(ع) درباره اين آيه فرمودند: «خُنَّس؛ امامی است كه در سال دويست و شصت از مردم پنهان می‌شود به طوری كه مردم از احوال او بی‌اطلاع می‌مانند، سپس مانند ستاره‌ای تابناك در شب تار آشكار می‌گردد».

حضرت علی بن موسی الرضا(ع) نيز در توصيف و تعريف امام می‌فرمايند: امام ستاره‌ای است راهنما در شدت تاريكی‌ها و رهگذر شهرها و كويرها و گرداب درياها. شايد مراد حضرت رضا(ع) اين باشد كه: چنانكه از قديم‌الايام مردم در بيابان‌ها و راه‌های طولانی به وسيله ستارگان آسمان راه را از بيراهه پيدا می‌كردند در بيابان تاريك دنيا نيز امامان معصوم(ع) چراغ پر فروغ هدايت بشر می‌باشند و مردم به وسيله اين ذوات مقدس راه خدا را پيدا می‌كنند و به سر منزل مقصود نائل می‌شوند.

علاقه‌مندان برای مشاهده كامل متن می‌توانند به نشانی اينترنتی http://markazi.mahdi۳۱۳.org مراجعه كنند.

انتهای پیام/ن/47