داخلی     خبر     هنر و رسانه
«عصر روز دهم»؛ درامی در ژانر دينی
  «عصر روز دهم» توانسته با برخورداری از درامی عاطفی، مفهومی ارزشی را به شكلی تاثيرگذار به بيننده منتقل كند.
Share/Save/Bookmark
سه شنبه ۲۵ اسفند ۱۳۸۸ ساعت ۱۲:۲۹
کد مطلب : 33227
«عصر روز دهم»؛ درامی در ژانر دينی
به گزارش آینده روشن، فيلم «عصر روز دهم» جديدترين تجربه مجتبی راعی در مقام كارگردان است. فيلمی كه سعی دارد مفهومی چون، عشق به فرزند را در قالب درام به مخاطب منتقل كند. 

اين فيلم همچنين در بحث سينمای دينی و دفاع مقدس توانسته دريچه‌ای نو باز كند كه تا به امروز به آن پرداخته نشده است.

نكته قابل ذكر درباره اين فيلم، عشقی است كه در سراسر كار به چشم می‌خورد، چراكه سابقه كاری تهيه‌كننده (منوچهر محمدی) و كارگزدان (مجتبی راعی) نشان می‌دهد كه فيلم‌های ارزشی هميشه دغدغه كاری آنان بوده و هست، بنابراين فيلم هيچ‌گاه رنگ و شكلی سفارشی به خود نگرفته است.

فيلمنامه «عصر روز دهم» توانسته با تعليق‌هايی كه در داستان ايجاد می‌كند، تماشاگر را تا دقايق پايانی با خود همراه كند، به ويژه فينال فيلم كه اوج فراز و فرود‌های داستان است.

انتخاب بازيگری در اين فيلم هم كاملاً مطابق با نقش‌ها انجام شده، به ويژه درباره بازيگران عرب زبان كه كاملاً با رل‌ها هم‌خوان است. در ضمن بازی هانيه توسلی به‌‌خصوص در قالب نقش «رحمه» از جمله نقش‌آفرينی‌های شاخص اين كار است.

در خصوص حركت دوربين در اين فيلم نيز بايد اين نكته را ذكر كرد كه در تمامی پلان‌ها دوربين حركتی متناسب با ضرب آهنگ فيلم دارد به ويژه در سكانس عصر عاشورا كه با وجود جمعيت بسيار دوربين تحرك لازم را داشت. آن‌هم در پلانی كه به شكل مستند فيلمبرداری می‌شد.

سكانس ديگری كه در «عصر روز دهم» به خوبی پرداخته شده، پلانی است كه بازيگر عرب (احمد محمود) و هانيه توسلی به حضرت امير (ع) متوسل می‌شوند، صحنه‌ای كه نشان‌دهنده نقش اعتقادات دينی در نزديكی انسان‌هاست.

نكته مهمی كه در اين فيلم وجود دارد، نزديكی دو ملت ايران و عراق است كه چطور نسبت به هم رابطه‌ای نزديك دارند، البته بايد در اين ميان حساب بعثی‌ها را از ملت عراق جدا كرد.

در كنار تمام نقاط قوت بايد به اين نكته نيز معترف بود كه سكانس پايانی فيلم از معدود ضعف‌های فيلم است، زيرا در اوج درام با نشان دادن سكانس عروسی مخاطب را از حس ايجاد شده خارج می‌كرد.

البته زمانی كه از فيلم «عصر روز دهم» سخن گفته می‌شود نمی‌توان يادی از رسول ملا‌قلی‌پور نكرد، چراكه اين فيلم دينی و ارزشی قرار بود، توسط وی ساخته شود، هرچند راعی توانست با خلق خوش‌ساخت فيلم ادای دينی مناسبی به اين فيلمساز فقيد داشته باشد.

در پايان اين ياداشت بايد اذعان كرد كه اين فيلم قابليت اين را دارد كه جزو آثار پرفروش سال ۸۹ شود، به شرطی كه در زمان مناسب اكران و از تبليغات حرفه‌ای بهرمند باشد.