کد مطلب : 37194

با آن كه قرآن كريم معجزه جاويد پيامبر اسلام (ص) است و در هر زمان و هر نسلي تازگي دارد، با اين وصف از جمله معجزه‌هاي هميشه تازه وي خبرهايي است كه توسط آن حضرت از آينده زندگي انسان‌ها و خط سير اسلام، تا فرارسيدن زمان بازگشت اسلام (موعود) بيان شده است. عصري كه خداوند دين خود را برتمام اديان و مكاتب جهان برخلاف خواست مشركان و كافران پيروز مي‌گرداند. 

و اين عصر ظهور اسلام، همان عصر ظهور حضرت مهدي (ع) است و هيچ تفاوتي بين اين دو، در صدها روايت بشارت دهنده پيامبر (ص) و رواياتي كه از طريق صحابه و تابعين و نويسندگان صحاح و مجموعه‌هاي روايتي كه درباره اين دو عصر رسيده، وجود ندارد، با آن كه اختلاف روش داشته‌اند. و اگر روايات امامان اهل بيت (ع) را بر آنها بيفزائيم بيش از هزار روايت مي‌شود، اگر چه ائمه (ع) همواره احاديث خود را به پيامبر (ص) نسبت نداده‌اند؛ لكن بارها تأكيد كرده‌اند كه آنچه بيان مي‌كنند از پدران پاك و از جد بزرگوارشان پيامبر اكرم (ص) است. 

سيمائي را كه اين روايات از اوضاع جهان در زمان ظهور ترسيم مي‌كند به ويژه از منطقه ظهور آن حضرت مانند يمن، حجاز، ايران، عراق، شام، فلسطين، مصر و مغرب (مراكش) ... سيمائي است كامل كه بسياري از حوادث بزرگ و كوچك و نام‌هاي اشخاص و اماكن را در برمي‌گيرد.
روايات شريفه حاكي از اين است كه انقلاب و حركت ظهور حضرت مهدي (عج) بعد از فراهم شدن مقدمات و آمادگي‌هاي منطقه‌اي و جهاني از مكه آغاز مي‌شود. 

و طبق بيان روايات، در سطح جهاني نبردي سخت بين روميان (غربي‌ها) و بين تركان و يا هواداران آنها به وجود مي‌آيد، تا جائي كه به جنگ جهاني منجر مي‌شود اما در سطح منطقه دو حكومت هوادار حضرت مهدي (عج) در ايران و يمن تشكيل خواهد شد كه ياران ايراني آن حضرت مدتي قبل از ظهور، حكومت خويش را تأسيس كرده و درگير جنگي طولاني مي‌شوند پيروز از اين كارزار بيرون مي‌آيند. 

و اندك زماني پيش از ظهور آن بزرگوار در بين ايرانيان دو شخصيت، با عنوان سيد خراساني، رهبر سياسي و شعيب بن صالح، رهبر نظامي ظاهر شده و ايرانيان تحت رهبري اين دو تن، نقش مهمي را در حركت ظهور آن حضرت ايفأ خواهند كرد. 

اما ياران يمني وي، قيام و انقلاب آنان چند ماه پيش از ظهور حضرت بوده و ظاهراً در سامان بخشيدن به خلأ سياسي كه در حجاز بوجود مي‌آيد، همكاري مي‌كنند. 

از جمله نشانه‌هاي ظهور، حادثه‌اي است كه بين دو حرم (مكه و مدينه) رخ مي‌دهد. تعصب قبيله‌اي ميان دو حرم به وجود آمده و شخصي پانزده تن از سران و شخصيت‌هاي قبيله مخالف و يا از فرزندان مخالفان خود را مي كشد. در اين هنگام نشانه‌هاي ظهور حضرت مهدي (ع) آشكار شده و شايد بزرگترين نشانه آن، نداي آسماني است، كه به نام او در ۲۳ ماه رمضان شنيده مي‌شود. 

سيف بن عميره، از ياران امام محمد باقر كه عمري را براي يادگيري علوم ديني نزد مولا و امامش سپري كرد، مي‌گويد: «نزد ابوجعفر منصور بودم وي بدون مقدمه گفت: سيف بن عميره، بدون ترديد ندا كننده‌اي از آسمان نام مردي از فرزندان ابوطالب را مي‌خواند. گفتم: فدايت شوم، اين سخن را روايت مي‌كنيد؟ گفت: آري، سوگند به آن كس كه جانم در دست اوست آن را با گوش خود شنيدم. گفتم: من تاكنون چنين حديثي از كسي نشنيده‌ام! گفت: اي سيف، اين سخن حق است، زماني كه آن امر واقع مي‌شود، نخستين كسي كه اجابت كند ما هستيم، مگر نه اين است كه آن ندا، مردي از عموزادگان ما را مي‌خواند؟ گفتم: آيا آن مرد از فرزندان فاطمه (س) است؟ گفت: آري اي سيف، چنانچه اين روايت را از ابوجعفر، محمد بن علي امام باقر (ع) نشنيده بودم، اگر تمام مردم روي زمين برايم مي‌گفتند، نمي‌پذيرفتم، اما او محمد بن علي ــ امام باقر (ع) ــ است.» 

طبق روايات پس از اين نداي آسماني، حضرت مهدي (ع) به طور سري با برخي از ياران و هواداران خود ارتباط برقرار مي‌كند. درباره آن بزرگوار، در سراسر گيتي سخن بسيار به ميان آمده و نام وي زبانزد همگان مي‌شود و محبتش در دل‌ها جاي مي‌گيرد. 

انتهاي پيام/ن

مرجع : خبرگزاری فارس